امروز به وبلاگ های هرمزگانی فکر می کردم که بدون هیچگونه نام و نشانی اخبار درست و یا غلط و یا تفسیرهایی را به خورد بازدیدکنندگان خود می دهند و سعی دارند از برخی مسائل و مشکلات پرده برداشته و به نوعی دست برخی افراد را رو کنند.
این در حالی است که بسیاری از این وبلاگ ها هیچ نام و نشانی بر سردر وبلاگ های خود ندارند. نمی دانم این موضوع را پای ترسو بودنشان بنویسم یا امنیتی بودن فضای جامعه که هر انتقادی را از خود ساطع کنی فوری با واکنش مواجه می شوی....
بگذریم از این موضوع، مدت ها بود که می خواستم در مورد نحوه اعطای پروانه ساخت به برخی مراکز تجاری(!) و اداری مطلبی بنویسم و این مسئله را در جراید محلی استان مطرح سازم که متاسفانه هر بار که با فرد یا مسئولی در این مورد صحبت کردم گفت: از ما نشنیده بگیر، برخی از این مراکز و ادارات دولتی( استانداری؟ مجتمع تجاری نور؟ و...) که در حال ساخت است پروانه ندارد(!) و یا عوارض نداده اند. آنها می گفتند: بین خودمان بماند و رسانه ای نکن این موضوعات را چونکه کله پا می شوی...
چند وقت پیش پیرزنی با پاهای خسته به دنبال آقایان می دوید تا مجوز ساخت یک آلونک کوچک را برای خود بگیرد اما بعضی ها برای ساخت ساختمان های چند طبقه و ........این تبعیض ها برای چیست....؟
من هم چون آدم ترسوئی هستم فقط این مطلب را در وبلاگم منتشر می کنم...
خوش حال که وبلاگم هم نام دارد و هم نشان...
صابر سالاری سردری
